{"id":5953,"date":"2016-01-22T17:02:37","date_gmt":"2016-01-22T16:02:37","guid":{"rendered":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/?p=5953"},"modified":"2016-01-22T17:03:34","modified_gmt":"2016-01-22T16:03:34","slug":"winternachten-in-theater-aan-het-spui","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/index.php\/winternachten-in-theater-aan-het-spui\/","title":{"rendered":"Winternachten in Theater aan het Spui"},"content":{"rendered":"
\"Schrijver<\/a><\/p>\n

Rodaan Al Galidi \u00a9Myl\u00e8ne Siegers<\/p>\n<\/div>\n

Society<\/span>\u00a0is een regelmatig terugkerende rubriek van schrijfster Vera de Jonckheere en mij in de weekkrant<\/strong>\u00a0Den Haag Centraal.<\/a>\u00a0Vanaf donderdag 21\u00a0december verkrijgbaar met nog veel meer lezenswaardige artikelen.<\/strong><\/p>\n

Binnenkort meer foto’s, want de feestelijke uitreiking bood veel moois voor mijn oog, maar voor nu Vera’s haarscherpe beschouwing…<\/p>\n

\u2018Verbeelding biedt troost\u2019<\/strong><\/p>\n

\u2018Hello Darkness\u2019 was het inspirerende motto van de 21e<\/sup> editie van het Winternachten Writers Unlimited Festival in het Theater aan het Spui. Duisternis bevindt zich zowel in als buiten ons en manifesteert zich op wereldschaal; nu zelfs lichtjaren bij ons vandaan via Bowie\u2019s Black Star. Het literair verantwoorde thema deed Den Haag ook dit jaar weer op vredelievende wijze vlammen op de internationale kaart. Den Haag Centraal was zondagmiddag bij de feestelijke afsluiting, de uitreiking van de prestigieuze Haagse Jan Campertprijzen, die al vanaf het begin (1947) door Den Haag gefinancierd worden en toegekend door de Jan Campert-stichting.<\/p>\n

Asielzoeker
\n<\/strong>Rodaan Al Galidi (Irak, 1971) die zichzelf ooit betitelde als de \u2018Asielzoeker des Vaderlands\u2019 opende het programma met een gedicht op de Nederlandse vrouw. Haar lokroep is volgens hem niet die van de Spaanse: \u2018dans met mij\u2019, de Fran\u00e7aise: \u2018laten wij zoenen\u2019, of de Belgische: \u2018drink een glas wijn met me\u2019 maar de Nederlandse inviteert passie via: \u2018word oud met mij.\u2019 De zaal met een betrekkelijk hoge gemiddelde leeftijd lachte gul. In 1998 belandde Al Galidi als asielzoeker in Nederland en sindsdien publiceerde hij tijdens eindeloos wachten op een verblijfsvergunning dichtbundels, romans, columns en boeken. In zijn: \u2018Hoe ik talent voor het leven kreeg\u2019 beschrijft hij deze achttien jaar. Als geen ander auteur heeft hij in krap twee decennia de weg naar de Nederlandse lezer gevonden via: \u201cHerkenbaarheid, geen overdrijving, geen eigen mening en vooral: houd het kort! Ik had met gemak 1500 pagina\u2019s kunnen schrijven,\u201d maar hij beperkte zich tot een derde ervan. Waar wij in literair opzicht van kort en snel houden, gaat onze voorkeur waar het crises betreft uit naar lang en traag. De Nederlander houdt van wachten, aldus Al Galidi in een van zijn rake observaties.<\/p>\n

Duizendpoot
\n<\/strong>Ilja Leonard Pfeijffer<\/strong> ontving de Jan Campert-prijs voor zijn po\u00ebziebundel Idyllen. Femke Halsema\u2019s lofrede deed hem verzuchten: \u201cGeef mij \u00e9\u00e9n zo\u2019n lezer en het is allemaal niet voor niets geweest.\u201d Annelies Verbeke<\/strong> kreeg de F. Bordewijk-prijs voor haar roman Dertig Dagen. Lamin Kuyateh vertolkte een ‘praise song’ op de kora, een West-Afrikaanse harp. Anna Woltz<\/strong>, als schrijver \u2018geboren\u2019 op de Haagse Montessorischool Waalsdorp en het Gymnasium Haganum, kreeg de Nynke van Hichtum-prijs uitgereikt voor haar (jeugd)roman Honderd uur nacht. Na Edward van de Vendels loflied op Woltz was Adriaan van Dis<\/strong> aan de beurt. Die zondagochtend was hij van 10 tot 12 al live te beluisteren geweest in VPRO\u2019s O.V.T. vanaf het Winternachten Festival. Een tijdstip waarop de gemiddelde Hagenaar nog in zijn zijden pyjamaatje door het huis dartelt, dus wij vergaven Van Dis het knikkebollen tijdens Michael Kr\u00fcger\u2019s monotoon voorgelezen essay over \u2018De Staat van de Nederlandse letteren\u2019. Presentator Francis Broekhuijsen roemde naamgever Huygens en laureaat Van Dis om hun beider veelzijdigheid: \u201cConstantijn Huygens was een Haagse dichter, architect, componist en diplomaat die ook nog eens de Scheveningseweg heeft ontworpen. Een duizendpoot net als Adriaan van Dis.\u201d Job Cohen bejubelde Van Dis vervolgens en liet het zingen gelukkig aan Typhoon over.<\/p>\n

Rare snuiters
\n<\/strong>In zijn dankwoord memoreerde Van Dis zijn fascinatie voor \u2018rare snuiters, mensen die er niet bij horen\u2019, die hij baseert op zijn eigen angst om buiten de boot te vallen. Met hulp van zijn pen \u00e9n bijgestaan door de psychiater die hij al sinds zijn televisieprogramma \u2018Hier is \u2026\u2019 raadpleegt, gaat hij persoonlijke angst en duisternis te lijf. Zo weet hij \u2018van eigen en andermans modder goud\u2019 te maken. De \u2018bange Adriaan\u2019 slaat bruggen over iedere kloof van rancune, maar hij kent ook een heel ander geluid. \u201cIn mij schreeuwt een woedende man over het gretig fascisme van onze tijd. Stampvoetende onmacht leidt tot woede.\u201d Steeds weer roept hij zichzelf terug naar de schrijftafel, de enige plek waar hij iets te zoeken heeft: \u201cBied verbeelding, want verbeelding biedt troost.\u201d<\/p>\n

Nog meer troost kwam van Joris Wijsmuller, financi\u00eble troost: \u201cDe Jan Campertrpijzen die Den Haag al bijna zeventig jaar koestert, blijven bestaan. Veilig in Den Haag.\u201d<\/p>\n

 <\/p>\n

Vera de Jonckheere<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Society\u00a0is een regelmatig terugkerende rubriek van schrijfster Vera de Jonckheere en mij in de weekkrant\u00a0Den Haag Centraal.\u00a0Vanaf donderdag 21\u00a0december verkrijgbaar met nog veel meer lezenswaardige artikelen. Binnenkort meer foto’s, want de feestelijke uitreiking bood veel moois voor mijn oog, maar voor nu Vera’s haarscherpe beschouwing… \u2018Verbeelding biedt troost\u2019 \u2018Hello Darkness\u2019 was het inspirerende motto van […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[115],"tags":[],"class_list":["post-5953","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-society"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5953","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5953"}],"version-history":[{"count":13,"href":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5953\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5973,"href":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5953\/revisions\/5973"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5953"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5953"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.mylenesiegers.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5953"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}