Mylène Siegers (1966) was in de jaren tachtig leerling van de MTS voor Fotografie te Den Haag (inmiddels verbonden aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten Den Haag). Hier heeft zij haar (technische) vakkennis opgedaan en ook haar fotografische blik op de dingen ontwikkeld. Maar als belangrijkste fenomeen uit deze periode noemt zij het ontstaan van haar passie voor de fotografie.

In de wereld waarin we overspoeld worden met kleurenbeelden (reclame, TV, tijdschriften, internet, etc.) hebben zwart-wit beelden haar voorkeur, o.a. door de rust die ze bieden. Kleurfotografie past ze veelal toe als ze het geheel een wat theatraler karakter wil meegeven. Door de jaren heen is haar fascinatie voor mensen gegroeid en daarmee heeft de portretfotografie een belangrijke plaats in haar werk veroverd. Hierbij vindt zij het contact met mensen een voornaam onderdeel van het proces dat tot een goed eindresultaat leidt.